PDF Drukuj Email

Historia Ruchu Pomocników Matki Kościoła

 

Analizując dokument inicjujący dzieło Pomocników, zatytu­łowany Prymas Polski wzywa ludzi dobrej woli do pomocy Kościołowi i chrześcijańskiej Ojczyźnie przez Bogurodzicę Matkę Kościoła z dnia 26 sierpnia 1969 roku, można stwierdzić, że na powstanie ruchu Pomocników Matki Kościoła (pierwotnie określanym jako ruch Pomocników Maryi Matki Kościoła) znaczny wpływ wywarła ów­czesna sytuacja Kościoła w Polsce, wybitnie maryjny charakter polskiego katolicyzmu oraz nauka Soboru Watykańskiego II za­warta szczególnie w Konstytucji dogmatycznej o Kościele i Dekrecie o apostolstwie świeckich. U źródeł Ruchu Pomocników Matki Kościoła leżały również Jasnogórskie Śluby Narodu oraz Milenijny Akt Oddania Polski w macierzyńską niewolę miłości Bogurodzicy za wolność Kościoła. Nie bez znaczenia pozostawała osobista duchowość Księdza Prymasa Stefana Kardynała Wyszyńskiego posiadająca wyraźny maryjny wydźwięk.

W świetle genezy Ruchu uwidacznia się jego cel. Określił go Założyciel stwierdzając, że idea Pomocników jest czynnym włączeniem się poszczególnych ludzi w Milenijny Akt Narodu i przyjęciem osobistej odpowiedzialności za Kościół święty, według wskazań Soboru. Działalność Ruchu służy także wprowadzaniu w życie Ślubów Jasnogórskich oraz pogłębieniu polskiej maryjności. Pomocnicy Matki Kościoła nie są organizacją, stowarzyszeniem czy bractwem, ale ruchem duszpasterskim, pewną propozycją drogi do Boga przez Maryję i z Maryją, obejmującą nie tylko duchownych, ale przede wszystkim ludzi świeckich.

Sposoby urzeczywistniania maryjnej pomocniczości przybliżył Kardynał Stefan Wyszyński. Pierwszym dokumentem dotyczącym dzieła Pomocników Matki Kościoła jest jego list skierowany z Jasnej Góry do „ludzi dobrej woli" w dniu 26 sierpnia 1969 roku, wzywający do pomocy Kościołowi i chrześcijańskiej Ojczyźnie przez Maryję, Matkę Kościoła. W tymże dniu Ksiądz Prymas zwrócił się do wszystkich kapłanów z apelem podjęcia jego inicjatywy. List w powyższej sprawie, skierowany do duchowieństwa polskiego, stanowił swego rodzaju vademecum Ruchu dla księży; uzasadniał jego potrzebę wyjaśniał istotę. Krótkie streszczenie powyższego wykładu w formie omówienia «Powinności Pomocników Maryi, Matki Kościoła» oraz ulotka o ich «Obowiązkach» dopełniły całości tamtego pierwszego wezwania skierowanego do ludzi dobrej woli.

Po ponad dwóch latach od zainicjowania przez Prymasa Pol­ski dzieła Pomocników Matki Kościoła Episkopat Polski zaaprobował Ruch, jako jedną z form wychowania ludzi świeckich do apostolstwa, co dokonało się na 129. Konferencji Episkopatu. Wyrazem tej aprobaty były dwa listy pasterskie z dnia 9 i 10 lutego 1972 roku. W 1974 roku Episkopat wybrał ks. drą Mariana Piątkowskiego na pierwszego Krajowego Duszpasterza Pomocników Matki Kościoła, a pieczę nad Pomocnikami przejęła Komisja Maryjna Episkopatu wydając odtąd szereg stosownych materiałów. Dzieło Pomocników nabrało wówczas charakteru ogólnopolskiego.

Na terenie poszczególnych diecezji referenci maryjni, a później diecezjalni duszpasterze Pomocników Matki Kościoła wyznaczeni przez ordynariuszy, zajęli się krzewieniem idei Pomocników. Czynili to na różne sposoby: przez rekolekcje, wykłady, a także spotkania kapłańskie, przez co starali się pozyskać możliwie największą liczbę kapłanów do pracy. Podczas prelekcji wygłaszanych na spotkaniach wyżsi przełożeni zakonni zachęcali całe zakony i poszczególne siostry zakonne do włączenia się w zainicjowane dzieło. Do Pomocników przyłączyła się Jasnogórska Rodzina Różańcowa. Także ojcowie Paulini krzewili ideę Pomocników Matki Kościoła. Zainteresowanie Ruchem mogło wzrastać również dzięki publikowaniu niezbędnych materiałów. Wydawano je w formie książek, broszur albo czytanek majowych. Wobec trudności spowodowanych cenzurą najczęściej przepisywano je na maszynie.

Inną formę propagowania formacji Pomocników stanowiły rekolekcje organizowane przez Ruch. Pomocnicy zaistnieli w niektórych parafiach i grupach. Ich działalność i rozwój zależały od zaangażowania poszczególnych duszpasterzy. Trzy diecezje w sposób szczególny podjęły pracę nad dziełem Pomocników: warszawska, poznańska i częstochowska.

Dnia 5 maja 1976 roku Ksiądz Prymas Stefan Wyszyński ogłosił kościół Matki Bożej Zwycięskiej w Warszawie Szkołą Pomocników Matki Kościoła. Stał się on miejscem spotkań i modlitw Pomocników. Stamtąd 16 sierpnia wyrusza coroczna Praska Pielgrzymka Piesza Pomocników Matki Kościoła z Warszawy na Jasną Górę na patronalne święto Pomocników. Przypada ono 26 sierpnia. W nocy z 25 na 26 sierpnia Pomocnicy prowadzą nocne czuwanie w Kaplicy Matki Bożej na Jasnej Górze.

W 1984 roku Krajowym Duszpasterzem Pomocników został ks. mgr Józef Buchajewicz. Wcześniej pełnił on funkcję diecezjalnego duszpasterza Pomocników Matki Kościoła w Warszawie. Z ruchu Pomocników Matki Kościoła wyrosła założona przez siostrę Christianę Mickiewicz Wspólnota Sióstr Uczennic Krzyża wypełniająca swoją misję przede wszystkim na terenie archidiecezji szczecińsko - kamieńskiej, a od 8 września 1998 roku także w Czmońcu k. Poznania.

Pomocnicy Matki Kościoła w poszczególnych diecezjach posiadają dużą samodzielność. Dotyczy to zarówno działalności w poszczególnych parafiach, jak i programów formacyjnych oraz duszpasterskich. Tę samodzielność uzasadnia wygłoszona przez Prymasa zachęta do odczytywania znaków czasu, a nade wszystko potrzeb Kościoła. Pomocnik powinien być dyspozycyjny wiarą, sercem, umysłem. W praktyce okazało się, że działalność PMK zależała przede wszystkim od zainteresowania, jakie wykazali w stosunku do Ruchu kapłani i siostry zakonne. W latach osiemdziesiątych korzystano z doświadczeń wcześniejszych, starano się krzewić dzieło Pomocników i urzeczywistniać charyzmat pomocniczości według wskazań i w formach podanych w początkach istnienia Ruchu przez Kardynała Stefana Wyszyńskiego oraz Episkopat Polski. W latach dziewięćdziesiątych, wobec zmieniającej się sytuacji w Polsce, zauważono potrzebę odnowy nie tyle w strukturach Ruchu, co w duchowości albo raczej w sposobie jej przekazywania. W celu ożywienia Pomocników Matki Kościoła i otwarcia się na dzieło nowej ewangelizacji podjęto wiele inicjatyw. Krajowy Duszpasterz Pomocników Matki Kościoła zorganizował rekolekcje dla alumnów seminariów duchownych zakonnych i diecezjalnych. Siostry Uczennice Krzyża wspólnie z Duszpasterstwem Pomocników Matki Kościoła Archidiecezji Poznańskiej podjęły się pracy nad przystosowaniem programów formacyjnych do zmieniających się warunków życia w Polsce. Przygotowane zostały programy wakacyjnych rekolekcji oraz materiały, które stanowią pomoc dla Pomocników w ciągu całego roku.

Ważną rolę w życiu Ruchu spełniło sympozjum zorganizowane z okazji 25-lecia dzieła Pomocników Matki Kościoła. Odbyło się ono na Jasnej Górze w dniach 23 - 25 sierpnia 1994 roku pod hasłem „Z Maryją na drogach nowej ewangelizacji". W wygłoszonych podczas sympozjum referatach i świadectwach sięgnięto do źródeł Ruchu, ukazano miejsce Pomocników Matki Kościoła we współczesnym Kościele oraz wskaż ano na zadania stojące przed nimi wobec wezwań do nowej ewangelizacji.

Na zaproszenie Anny Rastawickiej Odpowiedzialnej Generalnej Instytutu Prymasa Wyszyńskiego odbyło się od 5-7 października 2001r w Warszawie Choszczówce Sympozjum na temat „Jutro Pomocników Matki Kościoła”. Wzięli w nim udział Kapłani, Siostry Zakonne i Świeccy ze znanych Ośrodków Ruchu działających w Polsce.

W wyniku obrad została powołana Krajowa Rada Programowa Pomocników Matki Kościoła. Przegłosowano, że Rada ma działać przy Instytucie. Jej główne zadanie to opracowanie materiałów dla formacji początkowej i stałej. Spotkania Rady odbywały się kilka razy w roku. Miały one miejsce w Laskach Warszawskich, Częstochowie, Poznaniu i w Warszawie. Na jednym z nich powstał projekt dorocznej ogólnopolskiej pielgrzymki Pomocników Matki Kościoła na Jasną Górę. Pielgrzymki rozpoczęły się:

- Pierwsza pielgrzymka: 7 maja 2006r – „Odnawiamy przymierze z Maryją Jasnogórską”

- Druga pielgrzymka: 13 maja 2007r – „Nieśmy z Maryją Chrystusa Światu”

- Trzecia pielgrzymka: 20 kwietnia 2008r – „Maryjo pomóż nam iść za Chrystusem”

- Czwarta pielgrzymka: 13 czerwca 2009r – „Magnificat PMK za 40 lat istnienia Pomocników”

- Piąta pielgrzymka: 12 czerwca 2010r – „Pomocnik świadkiem Miłości”

Na każdą Pielgrzymkę były przygotowywane okolicznościowe książeczki i inne aktualne materiały. Z przyczyn technicznych książeczka na 3 Pielgrzymkę nie została wydrukowana.

Potrzeba chwili ukazała konieczność ukonstytuowania działalności Ruchu. W związku z tym opracowano Statut. Rada Przedstawiła go Przewodniczącemu Konferencji Episkopatu Polski, Ks. Abpowi Józefowi Michalikowi. Zebranie Plenarne Konferencji Episkopatu Polski, które odbyło się w Warszawie w dniach 10-11 marca 2009r zatwierdziło Statut Stowarzyszenia Pomocników Matki Kościoła. Został on podpisany przez Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Ks. Abpa Józefa Michalika oraz Sekretarza Generalnego Ks. Stanisława Budzika.

Konferencja Episkopatu 2 maja 2009r na Jasnej Górze mianowała Duszpasterzem Krajowym Pomocników Matki Kościoła Ks. Dra Teofila Siudego – Duszpasterza Pomocników w Archidiecezji Częstochowskiej.

26 września 2009r na zwołanym przez Krajowego Duszpasterza PMK Walnym Zebraniu, wybrano Zarząd Ruchu i zatwierdzono Radę Programową.

Uczestnicy Walnego Zebrania otrzymali książeczkę zawierającą Statut Stowarzyszenia Pomocników Matki Kościoła i podstawowe materiały o Ruchu.

 

 

 
 

Kalendarz

wrzesień 2019
P W Ś C Pt S N
26 27 28 29 30 31 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 1 2 3 4 5 6